36,7

31 maart 2007
De Sierra del Mugrón is de opstekende rand die je in de verte aan het eind van de vlakte van Almansa kunt zien. De Camino slingert zich naar boven, naar de linkerkant van de Sierra. Het is prachtig weer. Ik heb de zon in de rug, zie mijn schaduw over de weg bewegen en denk: het gaat weer goed zo! De weg stijgt langzaam, akkers verdwijnen. Hei en andere stekelige struiken, rotsen. Prachtige vérgezichten achter me, vóór me de massieve wand van de Sierra die steeds dichterbij komt, een klein wit huisje aan de voet. Ineens duikt rechts een fietser op, met Houston Control-achtige precisie treffen we elkaar op een kruispunt en laat ik hem voorgaan. Ik pauzeer op de drempel van het verlaten witte huisje, in de zon, laat al mijn zintuigen werken om te beseffen waar ik ben.
De weg draait in een bocht om de Sierra heen en daalt weer. Het groen is geruimd, er ligt een geëgaliseerd en aangeharkt stenenveld wat zich tot beneden uitstrekt. Ik kijk uit over de volgende vlakte: een lappendeken van landbouwvelden.
Beneden eerst een paar kilometer langs een niet zo drukke autoweg.
Dan linksaf over een aarden weg, door de velden. Het is een vlak landschap en het duurt lang. Vandaag moet ik 36,7 kilometer.
Tweemaal over een spoorbrug. Het spoor is een strook grint zonder biels of rails. Op de brug groeit gras en het beton is gebarsten.
Een verharde weg. Wat duurt het lang! Ik eet mijn laatste brood, het is tegen zessen. Eindelijk: een kerktoren achter de bomen! Vergissing: boerderij!
De weg begint weer te stijgen, ik moet over de rand van de vlakte heen, een nieuwe vlakte, en daar tegen een berg ligt eindpunt Higueruela.
Er is een echte refugio in het oude gemeentehuis. In een bar krijg ik de sleutel. Een oude man wijst me de weg. De deur staat open. Het gemeentehuis is een cultureel centrum geworden, er staan schildersezels en er is een kursus aan de gang.
Beneden is een ruimte met 2 bedden en een paar diepe fauteuils. Mmmm...
Later ga ik terug naar de bar om te eten. De lucht is intens blauw, flarden van wolken trekken voorbij, straatlantaars schijnen op de witte huizen.
In de bar hangen twee grootbeeldschermen, elk een eigen programma. Ik kies voor de latino top veertig en bestel mijn menu del día. Tegen tienen wordt het druk, de schermen worden gelijkgeschakeld: Barcelona - Deportivo begint!
Ik ben heel verstandig en ga naar bed.