¡Yo no soy tonto!

Er zijn bij zo´n tocht plaatsen die je meteen liggen. Chincilla waar ik vanochtend was, is er zo een voor mij. En Albacete waar ik nu ben, heeft het helemaal niet.
Vanochtend scheen de zon, een onbewolkte, schoongewassen lucht, dat helpt. Kalme mensen die steeds berg-op, berg-af moeten gaan om ergens te komen. Mooie oude gebouwen.
Toch een dijk van een industrieterrein, dat Chincilla, compleet met rokende schoorstenen. Het kon me allemaal niets schelen. De zon, de leegte, de sfeer van vervreemding, ik heb een hele serie foto´s gemaakt. Wanneer kom ik nou in Nederland op een terrein met zo´n uitstraling? ¡Yo no soy tonto! zoals ook hier de Mediamarkt metersgroot op billboards heeft staan.
Na de industrie een landweg, door de groene velden, volledig vlak.
De skyline van Albacete, provinciehoofdstad, is steeds te zien, maar 15 km weg.
Eerst een soort banlieu, een paar rijen identieke flats, veel schotels en gordijnen die over de balkons hangen om ze tegen de zon af te schermen. Enorme troep op de grond. Verwaarlozing, van omgeving en van mensen.
Iemand wijst me een nieuwe Auberge Municipal. Het lijkt me niets voor pelgrims, maar eerder een opvang voor zwervers en probleemjongeren. Twee man bewaking achter de balie. Dus het wordt Hostal Augustin, uit het boekje. Ook niet helemaal fris, letterlijk, maar wel voor de doelgroep.
Maar Albacete bevalt me dus niet, ook niet nu ik het centrum gezien heb. Geen karakter, te dicht bebouwd. Maar misschien moet ik een keer op een zonnige ochtend terugkomen.