Bones

Bones

De ontbijtzaal is groot en leeg. Aan de muur een foto waarop Johannes Paulus II met een aantal mannen in paars en rood aan een ontbijttafel zit, was dat soms in deze zaal?
Helemaal achterin, voor een grote kast met spiegel, staat een lange tafel. Daarop een dienblad met een kan heet water, zakjes koffie en thee, stokbrood, cupjes jam. Vandaag twee bordjes, er is een medepelgrim, Hans, die naar Rome loopt. Hij overnacht meestal in een tentje en heeft het 's nachts dan stervenskoud.
Vóór ik ga lopen even snel mijn nieuwe simkaart opwaarderen in een Tabac. Ik steek schuin een parkeerplaats over, achter een uitrijdende auto aan. Zoef!!! langs mijn linkeroor.  Ik zie dat de slagboom me net gemist heeft. Ja, raar gevoel, beschaamd, beduusd, beteuterd...  Niemand lijkt het gezien te hebben.
De eerste kilometers gaan langs een kanaal. Joggers rennen me voorbij. Bij een sluis staat een bord: Compostelle 2400 km.
Door een winderig Centre Commerce over veel te veel asfalt, dan een lang, rustig pad langs een spoorlijntje. Er vallen spatjes regen.
Ik kom tenslotte aan in Rilly-la-Montagne waar flink wat huizen verklaren dat ze het domein van een of ander champagnemerk zijn.
De gîte is voor mij alleen. In de kast ligt nog een beetje macaroni, dat vul ik aan met rode biet, tomaat en sperzieboontjes uit de supermarkt. Met de voeten op tafel kijk ik naar een aflevering van Bones