De herberg in Moussy is van de gemeente en is ook in de Mairie ondergebracht. Helemaal links een ruimte met drie bedden, helemaal rechts een ruimte met een stapelbed en een keukentje. De rest van het gebouw is niet meer in gebruik. Het toilet is buiten aan de rand van het plein, een schone openbare hurk-wc. Ik kom als vijfde en laatste aan. Henk is er al, in mineur. Het experiment met de rugzak is hem slecht bevallen, het ding heeft bijna dertig kilometer als een zak aardappelen over zijn schouders gehangen. Hij wil in Nevers een nieuwe rugzak kopen. Of moet hij zijn karretje weer ophalen? We nemen door hoe je een rugzak aandoet en afstelt. Intussen maakt Stiene haar eigen rondje. Aan ieder die het horen wil, behalve aan Henk, vertelt ze hoe onzelfstandig en afhankelijk hij is, zeker nu hij geen routebeschrijving meer heeft. Ze wil hem niet in de steek laten, maar moet ze dit volhouden tot de Pyreneeën? Misschien moet ze zijn familie bellen.
Er zijn geen winkels meer in het dorp, maar Gérard, de attente beheerder van de herberg, heeft een stapel blikken, dozen, pakken en flessen in de keuken gezet, met de prijslijst ernaast. Stiene maakt een grote pan linzen.
's Nachts schiet me te binnen dat ik over twee dagen in Nevers een kopie van mijn routebeschrijving kan laten maken en aan Henk kan geven. ' s Ochtends wordt er door beiden maar lauw op gereageerd, vind ik. We wisselen telefoonnummers uit, voor het geval dat. We nemen afscheid en ik heb niets meer van ze gehoord.
Bij het uitlopen van het dorp wordt pas duidelijk hoe levenloos het is. De meeste huizen lijken al lang geleden verlaten, de muren en ramen zijn smerig, de "à vendre"-bordjes zijn gescheurd en verbleekt.
In Prémery is het anders. Op het einde van de dag loop ik daar binnen langs een nieuwbouwwijk. Hekken, frisgroen gras en witte, vrijstaande huizen met inpandige garage. Op een strak gazon staat voor de sier de roestige ploeg van opa. Er loopt een rondweg langs het dorp en daaraan een parkeerplaats en een grote negen-tot-negen-supermarkt. Ik koop een stronkje broccoli en een blikje linzen. Mijn slaapplaats is een caravan op de gemeentecamping. De linzen kunnen opgewarmd worden in de magnetron van de receptie en een aardige Nederlandse mevrouw in een camper kookt de broccoli voor me.
Het is 's nachts wel erg koud in de caravan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten