Oud

De abdij van Reclus. In 1142 gebouwd door Cisterciënzer monniken. Geplunderd, verkocht, verwoest, herbouwd, verwaarloosd, opgekalefaterd. Veel is verdwenen, de contouren zijn nog terug te vinden in het gras. Maar er wordt weer gerestaureerd en er wordt weer gewoond. In de voormalige kloosterkerk is vroeger ooit een verdieping aangebracht en daar heb ik mijn kamer. Op de deur ernaast staat in het Duits te lezen dat dit de ziekenboeg is, achter een plaat plexiglas want ook dit stukje historie moet nu bewaard blijven. Het is er ruim, fris en erg stil. De plavuizen zijn oud en beschadigd, maar de kamers zijn modern en er is wi-fi en een wasmachine.
's Nachts is het stikdonker en zitten de muizen aan mijn stokbrood.
De morgen begint met een stijging door een mistig bos. Naaktslakken liggen als oranje streepjes in de modder. Dan een lang graspad tussen knalgele koolzaadvelden en groene korenvelden. Kilometers verder de afdaling tussen wijngaarden door naar Sézanne.
Ik heb onderdak in de Foyer van de zusters Salesianen, een bejaardenhuis.
Een sluis van twee glazen deuren, glimmend marmoleum en een zitje in de hal. Ergens vanuit een gang klinkt opgewekte harmonicamuziek.
De gastenzuster kijkt op haar horloge en vraagt of ik koffie wil. Ik ben misschien wat vroeg. Ze gaat me voor, richting muziek. In de eetzaal zijn alle tafels aan de kant geschoven en is er feest. On-y-danse! Oude mensen houden elkaar voorzichtig vast en schuifelen in hun eigen ritme over de vloer. Nonnen en begeleidsters doen mee, halen mensen op van de kant en zwieren de rolstoelers overal tussen door. Het is van een oprechte vrolijkheid die me een beetje ontroert, ik moet natuurlijk aan mijn moeder denken. Die had meteen mee gedaan.
's Avonds wordt er in de zaal gegeten. Het feest hangt nog een beetje in de lucht en het is een overvloedige maaltijd. 's Nachts word ik zwetend wakker. Ik ga op de rand van het bed zitten en kijk hoe laat het is. Precies 00:00 uur. Alsof er een stopwatch start