Te Lourd' op de bergen...

Dat ik dit nog mag meemaken. In een Nissan Patrol GR 3.0 Di Turbo, een potente P.C.Hooftstraat-tractor, scheur ik door het centrum van Nevers. Nu ja, van stoplicht naar stoplicht. En ik stuur niet zelf, dat doet een aardige man die ik bij het ontbijt ontmoette.
Gisteravond kwam ik hier aan, in Nevers, in de Espace Bernadette, waar ik voor twee nachten gereserveerd heb, want vandaag is rustdag. Ik heb mijn hakken scheef gelopen en kreeg daar last van. Wat rondvragen bij het ontbijt levert op dat we nu in een SUV naar de schoenmaker rijden. Daar worden mijn scheve vibram-hakken vervangen door een paar gewone hakken, gelijmd én gespijkerd.
Maar ik wil het eigenlijk over Lourdes hebben, de  plek waar - zoals iedereen weet - Maria achttien maal verschenen is aan Bernadette Soubirous.
"Lourdes" is deel van mijn culturele achtergrond. Rome was voor priesters en prelaten, Lourdes was van ons. De mooie Marialiedjes! En er was dat magische moment als tante Mia een fles Lourdeswater (zelf getapt!) uit de kast haalde en je een slokje mocht nemen. Dan kon er van alles met je gebeuren!
"Waarom naar Lourdes als ik in Nevers te vinden ben?"
Zo heet een brochure die hier ligt. En inderdaad, Bernadette is hier. Ze trad hier in, in dit klooster waar ik in nu ben, en hier stierf ze in een leunstoel bij de open haard en hier werd ze begraven. En sindsdien driemaal opgegraven, in verband met zalig- en heiligverklaring. En wat bleek? Haar lichaam was opmerkelijk goed geconserveerd . Niet alleen van buiten. Ook de binnenkant werd onderzocht en zo bleek de lever - toch een kwetsbaar orgaan -  er nog goed uit te zien.
- We zitten hier aan de grens van wat nog medisch verklaarbaar is, aldus een van de betrokken doktoren.
De laatste keer werden er een paar stukjes bot van een rib en van een kniegewricht uitgenomen, als relikwie voor kerken die naar haar vernoemd zouden worden. En ze werd niet herbegraven, maar in een glazen kist gelegd en daarin ligt ze nu nog, in de kapel van het klooster. Ik heb haar gezien: een kleine vrouw, in een zwart habijt, het hoofd iets naar links, met een matte glans over het gezicht. Want ze was toch zelf ook een beetje zwart geworden en om de devotie van de gelovigen niet te verstoren is er een wassen dodenmasker over haar gezicht gelegd.
Ik ga nog even door.
Maarschalk Vauban, befaamd bouwer van vestingwerken, is in 1707 in het familiegraf bijgezet. Ik zag het in de kerk van Bazoches, de dag na Vézelay.
Een plakkaat op de muur vermeldt dat Napoleon, blijkbaar een fan, in 1808 het bevel gaf de maarschalk op te graven en zijn hart eruit te nemen. Het werd in een loden kist naar Parijs gebracht en daar bijgezet in het Pantheon. De rest van het lichaam mocht bij de familie blijven.
Tja. Als je je laat cremeren, weet je ook niet altijd wat er met je as gebeurt.