Aya-youpi-youpi

Een kruispunt van een paar landweggetjes, boven Ostabat. Hier komen drie van de  vier grote Jacobswegen in Frankrijk bij elkaar. Eén ervan heb ik nu gelopen, de Voie Historique van Vèzelay. Die uit Tours en die uit Le-Puy-en-Velay komen er hier bij en de drie gaan als één Camino verder, de Camino Francès. Het zal drukker worden.
Voorlopig zwoeg ik nog in mijn eentje. Het pad gaat recht omhoog tegen een lange, steile en helemaal kale helling. De lucht is diepblauw, er liggen een paar luie stapelwolken in, en het is heel heet.
Boven is er een fantastisch ruim uitzicht, met vóór me de Pyreneeën.
Er staat een kapelletje, een paar bomen met schaduw en een bank met daaronder vreemd genoeg een poes met gerafelde oortjes. Ik blijf er meer dan een uur tot de ergste hitte voorbij is en geef de zielige poes stukjes kaas. Die heeft het overigens helemaal niet nodig, zie ik later, in de kapel staat een volle bak kattenbrokjes.
De afdaling is lastig door de losse keien, veel tempo maak ik niet.
Ostabat heeft maar een paar straten. Nogal wat huizen bieden onderdak aan pelgrims. Op het pleintje bij de bar zit een vrouw tegen een boom, rugzak naast zich, en maakt haar dagelijkse notities in een schriftje.
Ik moet nog bijna een kilometer voor mijn gereserveerde plek en kom maar net op tijd voor het gezamenlijke avondeten. Achttien mensen aan tafel, wat een drukte! En alsof dat nog niet genoeg is, is daar de eigenaar van het bedrijf, baret op het hoofd, die staande tussen de tafels een paar liederen over zijn Baskenland zingt, vooral hard. Tot slot de meezinger 'singing aya-youpi-youpi-yé'.
De volgende dag wandel ik naar Saint-Jean-Pied-de Port. Daar ben ik in 2002 gestart om een paar weken later in Santiago de Compostela aan te komen. Als ik er nu - in 2014 - opnieuw aankom, heb ik de aansluiting gemaakt:  dan heb ik in drie delen van Utrecht naar Santiago gelopen.
Deze laatste etappe is niet lang en niet moeilijk. Ik wandel met het groepje van de laatste dagen, haast hebben we niet.
Halverwege heeft een boer onder een afdak een selfservice gemaakt: koffie, zelfgebakken brood, yoghurt en kaas. Het is een laatste pitstop, het is er druk.  Zittend op een houten bank vind ik het tot mijn verrassing wel gezellig, al die verschillende mensen die komen en gaan.
Een paar kilometers verder. Nog een helling op en dan gaat de weg onder een kleine poort door, de poort van Saint Jacques. Ik moet even wachten, er komt net een touristentreintje van de andere kant, maar dan stap ik Saint-Jean-Pied-de-Port binnen.
Tja, wat doe je dan.
Ik zoek het bed van 2002 op en maak een foto. Ach, twaalf jaar geleden, ik werkte nog. De onwennigheid van die eerste avond en nacht, de haast van die eerste morgen. Ik zag een oude man een half bekertje medicijnen wegwerken en ik dacht: bij hem moet ik uit de buurt blijven, anders moet ik hem nog de berg over helpen.
Het bed van 2014 staat in auberge Beilari, gerund door Joxelu (Baskisch voor José-Louis). Er is ook een gezamenlijke maaltijd, voorafgegaan door een zorgvuldig en speels ritueel waarbij je je naam noemt en iets kunt vertellen over waarom je aan de camino begint.
Ik kan zeggen dat ik hem vandaag beëindigd heb.
?