Vier

De hospitalera kan ons maar moeilijk uit elkaar houden, de drie Duitsers en mij, vier grijze Noorderlingen, die allemaal bijna een halve meter langer zijn dan zijzelf. Het kost even tijd voordat ze overtuigd is dat ze iedereen ingeschreven heeft. Maar het is goed dat we er zijn, nu hoeft ze niet meer op de keukenstoel om iets van de bovenste kastplank te pakken.
Het is de herberg in La Coquille, van buiten een flink gebouw, maar de ruimte voor de herberg binnen is beperkt tot een kamer vol met stapelbedden en een keuken met eettafel. Onze buurvrouw is een oude vrouw die - zo vertelt de hospitalera - de hele dag denkbeeldige katten uit de tuin jaagt.

Twee dagen geleden een rustdag in Limoges, Hotel de Lyon, 47,50 € inclusief ontbijt, exclusief avondeten.
Gisteren een prachtige kamer bij een geitenkaasmakerij, 55 € voor overnachting, ontbijt en avondeten met verse geitenkaas, enigste vrije plek in de buurt.
Aanleiding genoeg om vandaag extra moeite te doen om weer in het caminocircuit terecht te komen (10 tot 20 € per nacht, inclusief ontbijt, soms ook avondeten). Dus ben ik om half negen gaan lopen, stukken bos afgesneden en 30 kilometer over asfalt gegaan. 's Middags pauze met een salade in een bar. Ergens op de helft loop ik de Limousin uit en de Dordogne in.

De Duitsers hebben een meerjarenproject. Ze zijn thuis in de Pfalz begonnen en wandelen telkens maar een week. Het duurt dus heel lang. Ze zijn nu rond de zestig en dragen wonderlijke combinaties van gedateerde vrijetijdskleding.
's Avonds zitten ze op het grasveld. Alle gespreksonderwerpen zijn in de loop der jaren afdoende behandeld. Ze drinken een blikje bier en plakken pleisters op hun voeten want aan inlopen doen ze niet.

De volgende stop is in Thiviers. In de gemeentecamping op anderhalve kilometer van het dorp worden een aantal houten chalets vrijgehouden voor de pelgrims. We zijn met een groepje van tien. In de afgelopen dagen ben ik iedereen wel eens ergens tegengekomen.
De Duitsers drinken op het terras een blikje bier. Ik zit er om de weekendkrant van het NRC te downloaden. Een van hen komt bij me zitten. Eigenlijk zijn ze met z'n vieren, zegt hij, maar de vierde kan niet meer mee: kanker, uitzaaiingen, bestralingen, chemokuur.
- Als jij zo zit, zegt hij, lijk je zo verschrikkelijk veel op hem. Jullie zouden broers kunnen zijn. Vind je het goed dat ik een foto maak? Die stuur ik op en zeg hem dat hij er toch bij was.
Ik vind het wel goed en hij maakt zorgvuldig een paar foto's.