Neus

In Saint Paul loop ik tegen het middaguur de kerk in. Binnen is het koel en donker. Bij het middenpad de gestalte van een man. Hij spreekt me aan, het blijkt een Belg te zijn, een Vlaming, die al een hele tijd loopt, maar nu weer richting huis gaat. Hij vertelt waar hij overal geweest is en haalt een handvol credencials te voorschijn. Door het gebaar en omdat ik hem beter begin te zien, denk ik ineens: dit is de man die ik vorig jaar in Namen twintig euro gegeven heb. Hij ziet er beter uit, minder verlopen, maar zijn neus is nog hetzelfde. Is hij het echt? Dit is wel een heel groot toeval. In mijn verbijstering weet ik niets anders te bedenken dan het hem te vragen.
Met indringende blik:
- Wij hebben elkaar toch vorig jaar in Namen gezien
Met even indringende blik:
- Nee.
Daarmee zijn we uitgepraat en ik ga in verwarring de kerk uit.
Of hij het nu was of niet: kom je ergens in Europa een Vlaming tegen met een aardappelneus die op terugreis is en met credencials zwaait, doe hem de groeten van me.